Czym jest forfaiting?
2009-06-15
Przy zakupie wierzytelności terminowych najdłużej działającym instrumentem finansowym na światowym rynku jest forfaiting. Największą część handlu obsługują banki i domy forfaitingowe we Włoszech i Niemczech. Zbytnia prostota i brak wymogów kompletnej dokumentacji w transakcjach forfaitingu spowodował, że Amerykanie i Kanadyjczycy odnoszą się do tej metody operacji finansowych z dużą nieufnością. Zgodnie z dostępnymi na runku informacjami, Forfaiting został wymyślony i uruchomiony w późnych latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych w celu finansowania eksportu z Zachodnich Niemiec na rozwijające się i otwierające na świat rynki Europy Wschodniej. Płacąc ciężką walutą za importowanie dobra, kraje Europy Wschodniej zdeklarowały, iż nie chcą się rozliczać w oparciu o ograniczenia tradycyjnie funkcjonujących 3 i 6-io miesięcznych okresów rozliczeniowych i oczekują sprzedaży na kredyt pięcio a nawet dziesięcioletni. Niestety, istniejące w krajach bloku wschodniego duże ryzyko finansowe i polityczne stanowiło dla niemieckich eksporterów zdyt duże zagrożenie. Obawy i nieufności w handlu z blokiem wschodnim u niemieckich banków budziły długie okresy kredytowania przy stałym koszcie zysku. W konsekwencji, grupa szwajcarskich finansistów zdecydowała się podjąć ryzyko, przed którym uciekły niemieckie banki, tj. dyskontowanie wierzytelności w postaci weksli i innych papierów dłużnych bez regresu do eksportera, które to zobowiązanie stało się znane jako Forfaiting. Zurich w latach sześćdziesiątych stał się światowym centrum forfaitingu. Na początku lat siedemdziesiątych na rynek operacji forfaitingowych wkroczyły także banki londyńskie. W chwili obecnej jako główne centra Forfaitingu uznawane się europejskie metropolie: Londyn, Zurich i Frankfurt